Wykonanie studni głębinowej (wierconej) regulują przepisy dwóch ustaw: Prawa Wodnego oraz Prawa Górniczego i Geologicznego.

Sześcioosobowa rodzina zużywa na dobę nie więcej niż 1,5 m3 wody, a to nie przekracza wyznaczonych przez prawo maksymalnych wartości poboru wody. Jeśli zapotrzebowanie jest większe lub woda ma być czerpana z większej głębokości, potrzebne jest pozwolenie wodnoprawne. Aby je uzyskać, trzeba opracować dokumentację – tak zwany operat wodnoprawny. Może go wykonać hydrogeolog lub projektant zajmujący się instalacjami: wodną i kanalizacyjną.

Według Prawa Wodnego właściciel gruntu może bez specjalnego zezwolenia (zwanego pozwoleniem wodnoprawnym) korzystać z wód znajdujących się na jego posesji, jeśli pobór wody nie przekracza 5 m3/dobę, a wydajność pomp czerpiących wodę ze studni nie jest większa niż 0,5 m3/h. Jest to tak zwane zwykłe korzystanie z wody. Głębokość studni wierconej – rozumiana jako głębokość odwiertu, a nie głębokość zwierciadła wody – nie może przekroczyć 30 m.

Do wykonania studni wierconej jest konieczne:

• opracowanie projektu odwiertu studni,
• zatwierdzenie projektu przez wojewodę (decyzja),
• wykonanie odwiertu studni,
• opracowanie wynikowej dokumentacji hydrogeologicznej odwierconej studni,
• zatwierdzenie dokumentacji przez właściwy organ administracji geologicznej (decyzja) oraz zarejestrowanie studni, czyli otrzymanie dla niej karty rejestracyjnej.

Dokumentacja wynikowa studni jest bardzo ważnym opracowaniem, istotnym z punktu widzenia doboru pompy oraz projektu urządzeń do uzdatniania wody. Określa ona trzy podstawowe parametry studni:

• dopuszczalną wydajność studni,
• poziom zwierciadła statycznego wody,
• depresję.

Zatwierdzonej wartości depresji, podobnie jak wydajności, nie wolno nam przekraczać.